Heilig Avondmaal

In 2017 wordt het Heilig Avondmaal gevierd op de volgende zondagen: 19 februari, 14 mei, 3 september en 19 november. De morgenviering staat open voor doopleden en belijdende leden (een open gezinsviering). 
Op de Avondmaalszondagen wordt in samenwerking met de Hervormde Gemeente een (korte) avondmaalsviering gehouden in het 'Huis in de Wei'. Ook mensen van buiten het “Huis in de Wei’, voor wie de duur van de gewone dienst een probleem is, worden hiervoor van harte uitgenodigd. De aanvang is telkens om 11.30 uur. 

Viering Heilig Avondmaal thuis
Voor hen die door ziekte of ouderdom aan huis gebonden zijn en ook niet in staat zijn aan de tafelvieringen in het Huis in de Wei deel te neme, is er gelegenheid om thuis samen met gezinsleden het Heilig Avondmaal te vieren. Deze gelegenheid bestaat op de zondagen waarop ook de gemeente het Heilig Avondmaal viert. Om van deze mogelijkheid gebruik te maken, dient men in de week voorafgaande aan het Heilig Avondmaal contact op te nemen met de predikant of de ouderling.


Over het Heilig Avondmaal
Het heilig avondmaal, de eucharistie, Maaltijd van de Heer, allemaal namen voor een kernmoment in de christelijke gemeente. In woord en daad, gebaar en teken wordt duidelijk dat God heilbrengend in ons midden wil zijn. Ieder mag meedoen, want aan Gods vrijgevigheid zijn geen grenzen. De Maaltijd van de Heer verwijst naar  God die belooft te bouwen aan een nieuwe toekomst. Met dat perspectief vieren we de maaltijd totdat Hij komt, het doorbreekt, Gods Koningschap tot aan de einden der aarde.

Maranatha:       
Laat Komen, Heer, uw Rijk
Uw koninklijke dag,
Toon ons uw majesteit,
Messias, uw gezag! Gez. 294: 1)

Jezus van Nazareth staat geheel in de joodse traditie, levend van sabbath tot sabbath, van feest tot feest. Een context waarin brood en wijn tekenen zijn van het goede door God gegeven leven, tekenen van Gods goedheid.  Aan tafel ervaar je samen in Woord en Teken dat God vrijgevig is, barmhartig en goedertieren. Tijdens de gemeenschap van brood en wijn ervaren we dat Jezus leeft en in ons midden is. Hij is onze gastheer. Het leven is zo een feest, waarbij het genieten van de vruchten van de aarde hand in hand gaat met een lofprijzing aan God die geeft. Als we lezen hoe Jezus uitdeelde en hoe de eerste gemeente vierde,  ervaren we een grote openheid.
Grenzen tussen mensen, bevolkingsgroepen en volkeren worden overschreden, muren worden afgebroken. Eén in de Naam van Israëls God delende gemeenschap komt in zicht. De ervaring dat deze God een God van Israel en de volkeren is, wordt zichtbaar in de tekenen aan de tafel. Ieder mag komen om niet. Jezus doorbreekt grenzen. Niet langer kun je jezelf zijn tegenover de ander, maar nu moet je jezelf zijn met de ander. Samen leven! Staande in de lijn van de profeten wordt Jezus gedreven door medelijden. Vanuit zijn met ontferming bewogen zijn met de massa’s gaat hij aan het werk met wat voor handen is, dankt God, breekt en deelt totdat er voor allen genoeg is.
Huub Oosterhuis brengt dit heel indringend onder woorden:

Niemand heeft U ooit gezien
Liefde is uw naam.
Brood des levens heet die knecht
Die uw kind genoemd wordt
Jezus, kind uit Nazareth.
Liefde zegt Gij, is te doen.
Werk in ons dat wij u doen.
Licht ons op dat wij U zien.
Dat wij leven wat geleefd moet.
Dat wij doen wat moet gedaan:
Recht voor ieder mensenkind,
Brood voor ieder kind van mensen
Vrede en een nieuwe wereld
En de dood zal niet meer zijn.

De maaltijd die wij ‘’het laatste avondmaal’’ noemen is de laatste maaltijd die Jezus voor zijn dood met zijn leerlingen vierde.  Jezus ziet zijn dood aankomen en stelt oog in oog met de dood een aantal tekenen. Hij geeft een bevrijdende betekenis aan zijn gewelddadige dood. Anders gezegd: Hij laat zich zijn leven niet afnemen, hij laat zich niet breken en hij laat zijn bloed niet vergieten, maar hij geeft zijn leven, hij breekt zijn leven en giet zijn bloed uit voor allen. Dat maken de evangelisten duidelijk. Jezus is niet alleen slachtoffer, maar ook handelende persoon.

Vanouds zijn de Maaltijd van de Heer en het diaconaat nauw met elkaar verbonden. De gave van God, Gods offer van liefde bracht mensen ertoe zichzelf te geven, van zichzelf te geven. Hier ontstond de ‘’dienst der offeranden’’: het antwoord van de gemeente op het Woord van God. De eucharistie (dankzegging) van de daad. De diaconaatscollecte bij de maaltijd herinnert ons daar aan. De collecte heeft een belangrijke plaats in de liturgie als teken van dank aan God en delen met de naaste. Vanuit het door God gezien worden, ga je de ander als medemens, als medekind van God zien. Je wordt, door Gods liefde bewogen, in beweging gebracht in de richting van de ander. Het is de diaken die, de stem van de armen vertolkend, de gemeente aanzet tot het doen van recht.

Wie geraakt wordt door de liefde van Jezus
ontroerd door deze God van kleine mensen
mee wil lopen in de beweging van breken en delen
nodigen wij uit om op te staan.
Wie niet weet of het wel kan
wie denkt niet goed genoeg of niet gelovig genoeg te zijn,
maar hunkert naar een teken,
een stukje brood, een slok uit de beker,
nodigen we uit om op te staan en mee te lopen
op zoek naar een wereld
waar voor allen een schuilplaats is.

Ds. Carla Melgers